Terapia dobiegła końca. Przed Tobą nowe życie. Masz plany, nadzieję i coraz więcej powodów, żeby wierzyć w siebie. Jest jednak coś, czego się boisz.
Co będzie, jeśli ludzie dowiedzą się, gdzie spędziłeś ostatnie miesiące?
Czy przyszły pracodawca spojrzy na Ciebie inaczej? Czy nowi znajomi będą chcieli utrzymywać z Tobą kontakt? Czy osoba, w której się zakochasz, nie odejdzie, kiedy pozna Twoją przeszłość?
Dla wielu osób wychodzących z uzależnienia zakończenie terapii oznacza początek kolejnego wyzwania – odnalezienia się w świecie, który nie zawsze rozumie, czym jest uzależnienie i ile wysiłku wymaga zdrowienie.
W społeczeństwie nadal funkcjonują krzywdzące stereotypy dotyczące osób uzależnionych od narkotyków.
Niektórzy postrzegają je jako ludzi:
pozbawionych silnej woli,
nieodpowiedzialnych,
niezdolnych do uczciwego życia,
niegodnych zaufania,
skazanych na kolejne niepowodzenia.
Takie uproszczenia pomijają złożoność uzależnienia oraz indywidualną historię każdego człowieka.
Uzależnienie nie jest definicją człowieka. Jest problemem zdrowotnym, który może dotknąć osoby o różnym wykształceniu, statusie społecznym, charakterze i doświadczeniu życiowym.
Człowiek, który podjął leczenie, nie przestaje być człowiekiem z talentami, marzeniami, potrzebami i prawem do przyszłości.
Powrót do aktywności zawodowej po terapii może wiązać się z ogromnym napięciem.
Osoba poszukująca zatrudnienia zastanawia się, jak wyjaśnić przerwę w pracy. Obawia się pytań dotyczących przeszłości oraz tego, że jej kompetencje przestaną mieć znaczenie w momencie ujawnienia historii uzależnienia.
Zdarza się, że jeszcze przed wysłaniem CV pojawiają się myśli:
„Nikt mnie nie zatrudni”.
„Nie mam szans w porównaniu z innymi”.
„Jeśli poznają prawdę, stracę pracę”.
„Moja przeszłość zawsze będzie mnie prześladować”.
Te obawy nie muszą jednak decydować o całej przyszłości.
W zwykłych kontaktach zawodowych nie trzeba opowiadać każdemu o szczegółach swojego leczenia. Można mówić o swoich umiejętnościach, doświadczeniu, aktualnych możliwościach i gotowości do pracy, zachowując prywatność w zakresie spraw osobistych.
Szczególne wymagania zdrowotne związane z niektórymi zawodami to odrębna kwestia.
Niekoniecznie.
Istnieje istotna różnica między wstydem a świadomą ochroną własnej prywatności.
Nie każda osoba, którą spotykamy, musi znać wszystkie szczegóły naszego życia. Nie trzeba opowiadać o swoich doświadczeniach tylko dlatego, że ktoś jest ciekawy.
Można powiedzieć:
„Miałem trudniejszy okres w życiu, ale teraz skupiam się na przyszłości”.
„To osobista sprawa, o której nie chciałbym rozmawiać”.
„Potrzebowałem czasu, żeby zadbać o swoje zdrowie”.
Takie odpowiedzi pozwalają zachować granice bez konieczności tworzenia nieprawdziwych historii.
Warto jednak mieć w swoim otoczeniu przynajmniej kilka zaufanych osób, z którymi można rozmawiać otwarcie, także o trudnościach związanych ze zdrowieniem.
Stygmatyzacja nie zawsze pochodzi od innych ludzi.
Czasami człowiek zaczyna wierzyć w negatywne opinie, które przez lata słyszał na swój temat. Nawet kiedy nikt go nie ocenia, sam przypomina sobie własne błędy i odbiera sobie prawo do normalnego życia.
W psychologii zjawisko to określa się jako autostygmatyzację.
Może ono prowadzić do:
unikania nowych znajomości,
rezygnowania z ambitnych planów,
obniżonego poczucia własnej wartości,
izolowania się od innych,
trudności w budowaniu bliskich relacji,
niechęci do szukania dalszego wsparcia.
Osoba wychodząca z uzależnienia może mieć wrażenie, że nie zasługuje na szacunek, miłość czy sukces zawodowy.
Tymczasem odpowiedzialność za przeszłość nie musi oznaczać skazania siebie na życie w ciągłym poczuciu winy.
W nowych relacjach uczuciowych pojawia się szczególnie trudny dylemat.
Z jednej strony istnieje potrzeba szczerości. Z drugiej – ogromny lęk przed odrzuceniem.
Nie ma jednego właściwego momentu na taką rozmowę. Warto uwzględnić poziom zaufania, charakter relacji oraz znaczenie tej informacji dla wspólnego życia.
Można zacząć od prostych słów:
„Chciałbym Ci powiedzieć o ważnym etapie mojego życia. W przeszłości zmagałem się z uzależnieniem. Podjąłem leczenie i nadal dbam o swoje zdrowienie. Mówię Ci o tym, ponieważ jesteś dla mnie ważną osobą”.
Nie mamy wpływu na wszystkie reakcje innych ludzi. Możemy jednak decydować, kiedy, komu i w jaki sposób opowiemy o swojej historii.
Lęk przed oceną nie jest wyłącznie problemem społecznym. Może również utrudniać poszukiwanie pomocy, kontynuowanie terapii oraz budowanie bezpiecznych relacji.
Jeżeli człowiek czuje się odrzucony, samotny i pozbawiony perspektyw, może być mu trudniej radzić sobie z napięciem emocjonalnym.
Dlatego tak ważne jest tworzenie środowiska, w którym osoba w procesie zdrowienia nie musi nieustannie udowadniać swojej wartości.
Potrzebuje przestrzeni, w której może być:
pracownikiem,
rodzicem,
partnerem,
przyjacielem,
sąsiadem,
człowiekiem rozwijającym swoje zainteresowania.
Nie tylko osobą z historią uzależnienia.
Bliscy również mają swoje doświadczenia, obawy i trudności związane z uzależnieniem członka rodziny. Mają prawo do własnych emocji oraz ochrony swoich granic.
Jednocześnie warto zwrócić uwagę na język, którego używamy.
Zamiast mówić:
„Tobie nigdy nie będzie można zaufać”.
Można powiedzieć:
„Potrzebuję jeszcze czasu, żeby odbudować zaufanie, ale widzę Twoje starania”.
Zamiast przypominać:
„Nie zapominaj, kim byłeś”.
Warto powiedzieć:
„Widzę, jak dużo pracy wkładasz w to, żeby żyć inaczej”.
Wspieranie zmiany nie oznacza zapominania o wyrządzonych krzywdach ani rezygnowania z ostrożności. Oznacza dostrzeganie również tego, kim człowiek staje się dzisiaj.
Ważne jest także, aby nie opowiadać innym o jego leczeniu bez uzgodnienia tego z nim.
Nie musisz od razu posiadać dużego grona znajomych. Zacznij od bezpiecznych kontaktów i osób, przy których możesz czuć się swobodnie.
Praca, nauka, kursy zawodowe i zainteresowania pomagają odkrywać własne możliwości niezależnie od wcześniejszych doświadczeń.
Kontakt z terapeutą, grupą wsparcia czy zaufanymi osobami może pomóc w radzeniu sobie z nowymi wyzwaniami.
Nie musisz odpowiadać na każde pytanie ani tłumaczyć się każdemu ze swojej przeszłości.
Zauważaj swoje codzienne decyzje, postępy, wysiłek i odpowiedzialność. To one współtworzą Twoją przyszłość.
Podjęcie leczenia uzależnienia często wymaga zmierzenia się z własnymi emocjami, konsekwencjami wcześniejszych decyzji i lękiem przed zmianą.
W Ośrodku MONAR w Kęblinach pod Łodzią leczenie uzależnienia jest ważnym etapem na drodze do odbudowy życia, relacji oraz samodzielności.
Proces zdrowienia nie kończy się jednak wraz z opuszczeniem ośrodka. Trwa również wtedy, gdy człowiek podejmuje pracę, nawiązuje nowe znajomości, przeżywa rozczarowania i uczy się radzić sobie z codziennością bez narkotyków.
Nie trzeba publicznie opowiadać o swojej historii, aby docenić drogę, którą się przeszło.
Być może są ludzie, którzy zawsze będą patrzeć na Ciebie przez pryzmat dawnych błędów.
Będą jednak również tacy, którzy dostrzegą Twoją uczciwość, zaangażowanie, wytrwałość i gotowość do zmiany.
Najważniejsze, abyś Ty sam nauczył się je dostrzegać.
Nie jesteś wyłącznie człowiekiem, który kiedyś się uzależnił. Jesteś również człowiekiem, który zdecydował się zawalczyć o swoje życie.
I masz prawo napisać jego kolejny rozdział.
A website created by
ab-media.pl